OP BEZOEK IN RWANDA

Retina Repair Foundation op bezoek bij Rwanda Charity Eye Hospital

Beste vrienden, liefhebbers en donateurs van de Retina Foundation! Samen met Koen van Overdam en diens dochter Livi ben ik (Marc Veckeneer) begin 2019 op bezoek geweest bij Dr. Piet Noë in zijn nieuwe ziekenhuis in Rwanda.

We hebben er in naam van de Retina Repair Foundation de opstart van de netvlies operaties kunnen begeleiden.

Dankzij de enorme steun van de donateurs is de nieuwe locatie, die zeer centraal gelegen is op amper 20 kilometer van de hoofdstad Kigali, een onwaarschijnlijk goed uitgerust oogziekenhuis geworden.

Koen en ik waren zeer onder de indruk van de personele ondersteuning, het ziekenhuis en de apparatuur waardoor we state-of-the-art netvlies operaties konden uitvoeren in centraal Afrika bij mensen die meestal al het zicht uit 1 oog verloren zijn en dreigen volledig en onherstelbaar blind te worden.

Gelukkig had Koen ook dochterlief Livi meegenomen die als een volleerde freelance journaliste ons bezoek mooi heeft kunnen vastleggen in woord en beeld. (zie foto reportage en artikel schoolkrant)

Jullie steun blijft onmisbaar om deze onderneming duurzaam te maken.

Foto reportage en artikel schoolkrant, geschreven door Livi (dochter van Koen van Overdam)

Vrijwilligerswerk Rwanda

In de eerste maand van het nieuwe jaar ben ik naar Rwanda gegaan,  niet voor vakantie, wel voor vrijwilligerswerk. Ik heb daar gewerkt in het ziekenhuis vlakbij Kigali (de hoofdstad).Ik kwam op het idee om daar vrijwilligerswerk te doen, toen mijn vader vertelde dat hij ging helpen in het ziekenhuis van Piet Noë, een vriend van hem. Samen met Marc Veckeneer, ook een vriend en collega van mijn vader, die de Retina Repair Foundation heeft opgericht. Het leek mij leuk om daar mee te helpen en een deel van Afrika te zien. Ik heb via meneer van den Berg geregeld dat ik de eerste week van school verlof kreeg. Uiteindelijk ben ik in de tweede week van de vakantie afgereisd naar Rwanda. 

Het ziekenhuis, waar we 10 dagen zijn geweest, is gebouwd door Piet Noë. Met hulp van sponsoren uit onder andere Nederland en geld uit zijn eigen vermogen heeft hij een Rwanda Charity Eye Hospital gebouwd. Het idee van het oogziekenhuis was om mensen met oogproblemen te helpen, wat erg nodig is in Rwanda aangezien ongeveer 1,2 procent van de bevolking blind of zeer slechtziend is, in België is dat slechts 0,1 procent. Hij wil veel mensen helpen, maar helaas zijn er nog veel problemen met de verzekering, waardoor het ziekenhuis nog geen inkomsten heeft. Dit is natuurlijk erg stress gevend, maar gelukkig is er een oplossing bedacht daarvoor. De patiënten worden nu verdeeld in 4 categorieën van arm naar rijk, de rijken moeten veel betalen de armen bijna niks. Dit vind ik een erg goed systeem, want de rijken zorgen voor de armen, wat natuurlijk niet veel voorkomt in een land als Rwanda. Helaas is er nog niet een hele grote patiëntenstroom, omdat de patiënten niet durven te komen als er geen verzekering is. In de dagen dat wij er waren echter wel. Een paar weken voordat we kwamen was er via radio reclame gemaakt, hierdoor kwamen mensen van over heel Rwanda en er was zelfs iemand uit Congo. We hebben dus niet stilgezeten.

We hebben hele lange dagen gemaakt in het ziekenhuis, van 7.00 tot soms wel 21.00. Ik ben natuurlijk geen dokter, dus ik heb me ook met andere dingen bezig gehouden. Mijn doel was om op elke afdeling te helpen, zoals bijvoorbeeld de wasserette, keuken, optometrie, opticien enz. Dit was erg leuk om te doen, omdat je veel contact hebt met verschillende mensen. Door mee te helpen raak je aan de praat en ik kwam zo veel te weten hoe het is om te leven in Rwanda. Naast dat ik bij elke afdeling heb meegekeken, heb ik gewerkt aan een blog en foto’s voor op de website van de Retina Repair Foundation. Ook heb ik, wat ik erg leuk vond om te doen, meegekeken bij het spreekuur en de operaties. Bij het spreekuur is het erg interessant om de verhalen van de mensen te horen, ik heb veel mensen geïnterviewd. Een groot probleem van Rwanda is dat de mensen erg lang wachten voordat ze hulp zoeken. Hierdoor hadden de meeste mensen al een blind oog en dan ook nog problemen in het andere oog. Dan is het ook erg vervelend als de operatie soms toch niet lukt. Gelukkig zijn de operaties goed gegaan toen wij er waren. Ik heb een aantal keren meegekeken, bij de eerste schrok ik heel erg, want de patiënte bewoog. Ik dacht dat ze wakker werd en nu gewoon alle pijn kon voelen. Gelukkig was dat niet het geval, want natuurlijk is haar oog wel verdoofd. De mensen hadden daar veel lol om. Kortom het was dus een leuke ervaring, maar wat me echt bijgebleven is, is de genocide memorial. 

Vaak als mensen aan Rwanda denken, denken ze aan de genocide. Dit komt waarschijnlijk omdat het nog maar een korte tijd geleden is. De Hutu’s (een stam) besloten van de een op de andere dag de Tutsi’s te vermoorden. Hun motief was dat de Tutsi’s alle goede banen hadden, wat zo was, en zij die wilden hebben. Wekenlang gingen de Hutu’s Tutsi’s vermoorden. Stel je voor dat je jouw deur opendoet en je buurman staat voor de deur en hij begint je in elkaar te slaan en vermoordt je ouders en broers en zussen. Tot op de dag van vandaag worden er nog steeds lijken gevonden, waardoor het precieze aantal doden nog steeds onbekend is. Natuurlijk gaat er veel geschiedenis vooraf aan het ontstaan van zo’n genocide, maar toch vind ik het een heel gek idee. Ook als je ziet wat voor afdruk dat heeft achtergelaten op het land. Het land was bankroet en een kwart van de bevolking was of vermoord of gevlucht. De hele economie was gewoon weg. Nadat ik naar dit museum was geweest realiseerde ik me dat we het helemaal niet slecht hebben in Europa, natuurlijk hebben we onze eigen problemen, maar ik vind dat we wel dankbaar moeten zijn met ons land en onze maatschappij. Voor hetzelfde geld was je in een land als Rwanda geboren en was je leven nu totaal anders. Zo heb ik gepraat met veel leeftijdsgenoten. Veel van hen gaan niet meer naar school en werken op het land om voor hun vele broertjes en zusjes te zorgen. Zelf lijden ze honger en velen hebben van die opgezwollen buikjes, ook wel oedeem buikjes genoemd. Het liefst zou je als je daar loopt alle kindjes eten en geld geven, helaas kan je dat natuurlijk niet in je eentje doen. Wel zijn er veel organisaties, waarvan je ook busjes ziet rijden, die wel veel doen en ik denk dat het toch belangrijk is dat we

allemaal een beetje geven aan die organisaties voor degenen die het minder hebben. Na deze ervaring kan ik het jullie allemaal aanraden om vrijwilligerswerk te doen. Dit hoeft niet per se in Afrika, gewoon in de buurt kan ook. Als je iets doet voor iemand anders voelt die zich goed en jij ook omdat je diegene hebt geholpen. Daarnaast zou het ook mooi zijn als het over de wereld een beetje beter verdeeld wordt en jij daar aan hebt meegeholpen.